Nieuwsbrief Januari Februari 2016

 

EEN NIEUW BEGIN

Zo lang niets laten horen, geen nieuwsbrief, geen facebook updates…. Het komt omdat we zooo druk waren en zijn. Het schooljaar weer starten. Eindelijk de energy saved kitchen stove kunnen bouwen met geld van Step One! Het afscheid nemen van Lisette en Marlot. De korte trip  naar Kenya naar een eerder onderwijsproject samen met Paul en bezoek terug uit Kenya. Bert en Wim fundi van Zanten 5 dagen als echte logees in het Pavilion. De eindelijk eindelijk eindelijk gearriveerde container uit Dar es Salaam via Nederland. En natuurlijk vooral het vinden van nieuwe studenten! Het nadenken over hoe we een plan gaan ontwikkelen voor de school om naast het onderwijs ‘iets’ te vinden wat de school van ander inkomen kan voorzien.

We gaan graag met de deur in huis vallen en dat is melden dat we op dit moment 60 studenten hebben! En dan te bedenken dat we er van de oude club 13 ‘kwijt’ zijn geraakt aan afstuderen, 6 zijn er uit eigen beweging opgestapt en 3 hebben zich niet meer gemeld. Dat betekent dat op het kleine clubje na van vorig jaar er heel veel bijgekomen zijn! En de inschrijving loopt nog. Nog deze week zijn we op de radio om de laatste studenten binnen te halen voordat de januari inschrijving sluit op 31 maart.

Naast de courses die we al hadden zijn we in januari een 6 maanden cursus catering & hosptality gestart. Deze studenten volgen een klein gedeelte van het officiele leerprogramma van VETA waar we examens onder mogen doen sinds we de schoolregistratie hebben. Het is een try-out maar het idee is dat studenten in delen uiteindelijk de hele opleiding kunnen volgen. Steeds als ze weer een beetje geld hebben. De slimmerikken onder hen hopen we al eerder aan een baan te helpen. In die 6 maanden gaan ze nl ook stage lopen en wie weet mogen ze dan blijven. De leraar Joshua is ook een kei in decoration! Hij was verantwoordelijk voor de versiering van Graduation Day in december 2015. Joshua woont gedurende werkdagen in de dormitory van de jongens en is daarmee Patron.

Ander nieuws is dat we met 15 dagscholieren maandag 14 maart een bouw- en metselklas gaan starten. Ook onder VETA. Deze mensen worden voor een groot deel door KET Nederland gesponsord en juist daarom zijn het dagscholieren. KVTC is opgezet om jongeren in Umbwe een toekomst te bieden. Alle 15 hebben een ingewikkeld of ronduit beroerd verleden. Zij moeten ieder 100,000 TZ shilling zelf inbrengen, ook als ze dat zelf niet kunnen betalen. Op deze manier willen we de hen omringende community verantwoordelijk maken en in ruil voor hun sponsoring werken de studenten gedurende vakanties en indien nodig in het weekeinde. En dus zullen de Nederlandse groepen die straks komen, samenwerken met onze eigen in opleiding zijnde vakmensen. Ook is er voor deze mensen geld binnen gekomen via een Tanzaniaanse Whats app group waar de Principal lid van is. Dat is zoals jullie begrijpen een doorgaand proces. Desalniettemin een hoopvol proces want fundraising en mensen te bewegen te doneren neemt tijd. Van de 15 metselaars die we gaan opleiden zijn er 5 vrouw en ook dat is een opsteker. De leraar is inmiddels gevonden. Goeie vent, veel ervaring met diploma’s. Hij heet Methord (nee geen schrijffout) en komt gedurende werkdagen wonen in het Pavilion om in het weekeinde terug naar Arusha te gaan waar hij zijn familie heeft.

Het idee de community verantwoordelijkheid te laten nemen was al geboren voor de metselaarklas. En dus hebben we het woord uit doen gaan dat mensen zich konden melden voor sponsored plaatsen in KVTC. In die brief stond dat mensen moesten komen met een motivatiebrief, een brief van een local leader, priest of pastor met daarbij wat ze dan wel konden betalen. Het is een drukte van belang geweest maar niet zonder resultaat. En de boodschap is ook vooral geweest dat onderwijs geld, wil en zorg kost. Mensen die slechtst hun hand op konden houden zijn weggestuurd. Dat klinkt hard maar een boodschap moet uitgaan. En voor degenen die echt maar dan ook echt niets hebben of kunnen, is er wel een mogelijkheid. Want die laatsten hebben ook een wil.

Van die verhalen zijn er genoeg. Hier een paar. Charles student van vorig jaar, dyslectisch met een vader die niet voor hem wil zorgen en een afwezige moeder. Charles komt begin dit jaar naar me toe om te vragen hem 15.000 TZ shilling (= 7 euro) kwijt te schelden van zijn schoolfees van 2015. Ik vraag aan Charles ‘wie heeft de rest dan betaald?’ Zegt hij ikzelf door te werken ieder weekend en iedere vakantie. En dan is Charles ook nog degene die nooit te beroerd is om iets extra’s te doen. Hij komt fietsend iedere dag of lopend als het moet. Zo’n 5 kilometer. Of Sesilia een nieuwe studente in boarding. Beide ouders leven niet meer. Seselia kon op haar formulier waar gevraagd wordt om een contactpersoon in case of emergency niemand invullen. Ik geloofde het niet en heb het na laten vragen in haar eigen taal, het is echt waar. Of Theresia, 14 jaar oud, kwam alleen en daarna met haar oma die niet kan schrijven en lezen. Ook geen ouders en nergens support. Theresia had een prachtige brief geschreven waarom ze zoooo graag onderwijs wilde. Dan kan ik oma en mezelf helpen. Need I say more?

Zo bouwen we samen KVTC. Het is een mix van proberen een zo goed mogelijke school te bouwen en een weg te vinden deze school te laten aarden in de plaatselijke community. Uiteindelijk zullen de mensen hier het stokje over moeten nemen. Dat is nog ver weg maar om maar met Massy te spreken, onze tuinman en manusje van alles; ‘before money comes shelter and food and before that comes care’.

En zo was er ook care voor het bijzondere afscheid van Lisette en Marlot. Het ging niemand in de kouwe kleren zitten. De dames waren er klaar voor maar niet klaar voor zoveel oprechte tranen van de studenten. Meisjes en jongens. Wat hebben we met z’n allen heerlijk gejankt bij zo’n mooi afscheid! En dat is ook begrijpelijk want Lisette en Marlot zijn 5 maanden naast bijna vriendinnen van de studenten vooral heel plezierige teachers geweest. Engels, wiskunde en computers met mega geduld en dat is in Tanzania ook wel eens anders! Zoveel dank lieve meiden want naast jullie eigenlijke werk hebben jullie natuurlijk nog veel meer gedaan. Time tables, improviseren iedere keer weer en de Principal voorzien van hulp in overzichten en het gemakkelijk maken om grades in te voeren voor het teachers team. Lisette en Marlot zijn letterlijk door studenten naar de klaar staande taxi gedragen! En dan vooral in de hoop dat zij weer terugkomen. Als het aan Magufuli de nieuwe Tanzaniaanse president ligt,  gaat dat misschien zelfs iets makkelijker in de toekomst.

Cecilia onze dag in dag uit kok en overigens ook Matrone in the girls boarding, is MEGA blij met haar nieuwe keuken, bekostigd door Step One. Zij zal Step One extra warm onthalen straks in september. In drie weken tijd was er ineens die keuken! Met een mooie schoorsteen naar buiten. Cecilia laat dagelijks ruiken aan haar kleren want die stinken niet meer naar rook en eten. Voor het eerst kijken we bijna uit naar het regenseizoen want wij weten wel waar we dan allemaal zitten! Behalve dat zij niet meer hoeft te husselen in dat blikken schuurtje, is het natuurlijk een stuk aangenamer en gezonder om zo te kunnen koken. Cecilia klein van stuk heeft wel een opstapje nodig om goed in die 200 liter potten te kunnen roeren! Step One jullie hebben het dagelijkse leven zoveel makkelijker gemaakt, dank daarvoor!

Onze shops, 1 met kleding en 1 met schriften pennen en snoepgoed en soda en tegenwoordig ook een klein beetje restaurant lopen goed. Het Pavilion is volledig in gebruik. De leerlingen catering & hospitality krijgen er les. En iedere dag komen er mensen uit de buurt chai (thee) drinken en mandazi (oliebollen) en ndizi (soort gebakken bananen) eten. En als we gasten hebben, zoals Bert en Wim laatst, dan kan er ook een Afrikaanse maaltijd geserveerd worden. Compleet met een bloemetje op tafel. De heren werden goed verzorgd en hebben geslapen in ieder hun eigen stapelbed naar voorbeeld van Lisette en Marlot! Het motto ‘we work with the things we have’, heeft ook hier gewerkt. Toch hebben we onze plannen om het Pavilion kleinschalig om te bouwen tot guesthouse verlaten…..om met hulp van Nederland NU het tweede girls hostel af te gaan maken. Met de bedoeling daar straks Step One eind september en vervolgens de ‘Alberdien’ groep mid oktober te kunnen huisvesten. Vanaf daar slapen en douchen, lopen naar het Pavilion voor ontbijt diner en wat dies meer zij. Daarna nemen wij het in gebruik als 2e hostel voor de girls boarding. Wat een goed idee!

Het regenseizoen komt dichterbij. Aankomende week beginnen we alweer aan ons eerste KVTC internal exam en gaan we het land weer inzaaien. Dat doen we met een goeie groep zeer gemotiveerde studenten. Betalende en mensen die gesponsord moeten worden. We gaan hakken en zaaien en oogsten later.

Veel groeten van ons allemaal uit het mooie Umbwe het regenseizoen naderend.

Anne

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email