Gebroken been en arm

Nieuwsbrief December en een klein beetje januari 2017
We hebben een klein beetje gelogen….het kerstkalfje is niet geboren op eerste kerstdag maar op kerstavond! Misschien nog wel mooier. Het was oprecht een moeilijke bevalling en de veearts moest er aan te pas komen. Het stierkalfje is van de mooie bruine Gerie. Zal je net zien dat de Principal niet aanwezig was en dat ze gebeld werd op haar mini vakantie in Pangani. Maar dan wel de dag erna en met de mededeling dat de aanwezige bewakers en Massy alles prima geregeld hadden na een angstige nacht. Hulde! Noel welkom! En wat een prachtig beest is het weer.
Even terug naar december 2016 en sluiten. Na interne examens en VETA examens en geen Celebration en ook geen Graduation uit kostenbesparend oogpunt, zagen wij toch veel studenten ook de laatste weken terug om KVTC te wieden, schoon te maken, bananenbomen te planten. Heel bijzonder want gebruikelijk is dat je als school na examens echt niemand meer in school kan houden. Iedereen wil naar huis, voor familie, helpen op het land, de feestdagen voorbereiden, van alles en nog wat vieren. Ter vergelijking; dit is mei in Nederland gevolgd door de grote vakantie en vrijheid.
Op de laatste schooldag in december de 8e hebben we na controleren van alle baggage onze studenten zien vertrekken. Uiteraard na een speech en het zingen uit volle borst en met trots van het Tanzaniaanse volkslied. De studenten hebben afscheid genomen van Lisette en dat heeft het team na een lange vergadering de rest van de dag, daarna dunnetjes over gedaan. Met lekker eten en het kratje van het een of ander. De einde jaar vergadering is inmiddels een vast ritueel. We blikken terug en kijken vooruit. En weer moet gezegd dat dit team bewondering verdient. Velen zijn al lang KVTC staff, sommigen zijn nieuw en de laatsten komen binnen in een sfeer die we met z’n allen steeds houden en verder uitbouwen. Cecilia onze kokkin heeft gezegd dat ze NOG een jaar wil blijven en dat terwijl ze al meer dan een jaar zegt dat ze wil stoppen. Ze wil met pensioen, in haar eigen garden gaan wieden en vooral voor haar eigen stokoude vader zorgen. We gaan met de Afrika tijd mee; Cecilia werkt nu part time 4 dagen in de week en Philippo Anthony onze weekend kok (nee geen Italiaan!) werkt nu 3 dagen. Laten we nog eens benadrukken dat Cecillia 7 dagen per week werkte voor hetzelfde salaris eind 2014 zijnde omgerekend 70. Ze vroeg of ze er nu op achteruit ging. Dacht het niet. Ter vergelijking teachers verdienen 145. De bewakers, de jongen die voor de koeien zorgt 7 dagen per week allemaal € 60 per maand. Massy 6 dagen in de week € 65. Tja je weet niet waar je het mee vergelijken moet. Laten we zeggen dat KVTC onderbetaald en het beschamend is dat we geen enkel contract of sociale zekerheid (kunnen) bieden. Dat is erg. En daar moet verandering in komen.
En daarmee zijn we in 2017. Het jaar waarin er weer nieuwe stappen gemaakt moeten worden. Financieel zijn we er nog lang niet. KVTC heeft een gebroken arm en een gebroken been. We zijn een klein beetje op de been, dat andere. We hebben een toezegging van support van Tanzaniaanse zijde als het gaat om sponsoring voor 25 studenten. Voordat dat harde cijfers en directe centen worden, zijn we weer even op pad. Nog steeds is er geen nieuws over Hydroponic alleen dat we door zijn naar de tweede ronde. We kunnen rekenen op support uit Nederland van KET Holland en van Step One en vele andere particulieren. Onze albino studenten zijn zeker door Step One. En we zijn ongelooflijk dankbaar voor wat er het afgelopen jaar gedaan en volbracht is door Nederlanders! Heel erg veel dank.
De gebroken arm is het gebrek aan zekerheid voor onze medewerkers. We zullen moeten investeren. In sociale zekerheid, scholingsmogelijkheden. Hoe groter we groeien, hoe meer verantwoordelijkheden. Er is ook de verantwoordelijkheid naar gehandicapte studenten en blijven kijken naar studenten die na KVTC geen kant op kunnen door een onmogelijke thuissituatie. Of het risico lopen gekaapt te worden in een onvrijwillig huwelijk.
En toch, deze school waar we al zo ver mee zijn met al die mensen zwart en wit en iets ertussen in…dat kan niet anders dan lukken. Het gaat om geloven in de basis en die is kansen geven aan jonge mensen die geen kans hadden. Daarom nog een mooi verhaal:
Emanuel, 23 jaar, zorgt voor zichzelf, heeft geen ouders meer, heeft voor zijn grootouders gezorgd en die leven ook niet meer. Komt uit het naburige Kombo. Zit in Electrical. Sprak geen woord Engels toen hij kwam. Spreekt nu gebrekkig Engels en is goed in zijn course. Kwam uit eigen beweging schilderen in de korte vakantie in juni met zijn maatje Jeremia. Heb hem weggestuurd uit English for Beginners omdat hij te laat kwam steeds. Hij kwam terug om te zeggen dat hij zijn studie aan KVTC niet verder kon volgen. Ik vroeg waarom. Hij zei ik kan niet om 8 uur komen want dan moet ik werken voor mijn geld. Ik sta niet zo vaak met m’n bek vol tanden….
Veel groeten uit een mooi Umbwe van ons allemaal
Anne
img_20161227_184829_974 img_20161208_133340 img_20161208_102333 img_20161208_102324 img_20161208_102243 img_20161208_102341 img_20161205_163633 img_20161205_153345
img_20170102_183708 img_20161216_104905 img_20161214_093204 img_20161214_093439 img_20161212_160721 img_20161212_161841 img_20161207_165542
 

Deel dit bericht

Share on facebook
Share on linkedin
Share on twitter
Share on email